Garigliano jest to rzeka we położona w centrum Włoch

Garigliano powstało z połączenia rzek Gari (obecnie znana jako Rapido) oraz Liri. Obecnie rzekę Garigliano nazwa się jako połączona rzeka Garigliano-Liri.

Przez większość ponad 40 kilometrowej długości Garigliano naznacza granicę pomiędzy regionami Lacjum oraz Kampania. W czasach średniowiecznych rzeka Garigliano (wówczas znana jako Verde) stanowiła naturalna granicę południową ówczesnego Państwa Kościelnego.

Mediolan (łac. Mediolanum, wł. Milano, ang./fr. Milan, niem. Mailand) - miasto i gmina w północnych Włoszech, stolica prowincji Mediolan i regionu Lombardia. Położone na północno-zachodnim skraju Niziny Padańskiej. Drugie co do wielkości po Rzymie miasto Włoch. Wg danych na koniec 2005 roku gminę zamieszkuje 1 308 735 osób, 7191 os./km². Zajmuje powierzchnię 182 km².

Najważniejszy włoski ośrodek gospodarczo-finansowy; jedno z najbogatszych miast Europy. Ważny węzeł kolejowy i drogowy, wielki węzęł lotniczy (lotniska Malpensa i Linate). Siedziba licznych banków i towarzystw ubezbieczeniowych oraz giełdy (Borsa Italiana). Największy w kraju ośrodek przemysłowy - m.in. przemysł maszynowy, elektrotechniczny, środków transportu (Alfa Romeo), chemiczny (koncern Pirelli), odzieżowy (światowy ośrodek mody), a także metalowy, szklarski, spożywczy (sery, wina Cinzano i inne), porcelanowo-fajansowy, rafineryjny, hutnictwo żelaza.

Znajdują się tu trzy uniwersytety (od 1863, 1920 i 1924) i inne uczelnie, Akademia Literatury, instytuty naukowe.

Mediolan jest bardzo ważnym ośrodkiem międzynarodowej turystyki.

Założona przez Wenecjan w XV w. przestronna Piazza del Popolo, należy do najatrakcyjniejszych miejsc w Rawennie.

Kilka przecznic na południe od placu, po drugiej stronie Piazza Garibaldi przy Via Alighieri, stoi chluba miasta, Tomba di Dante, niewielki neoklasycystyczny budynek z XVIII w. z XV-wiecznym grobowcem poety. Po wygnaniu z Florencji Dante przybył do Rawenny, gdzie pod opieką rządzącego rodu Da Polenta ukończył Boską komedię, a gdy zmarł w roku 1381, pochowano go w sąsiednim kościele San Francesco.

Ten wielokrotnie przebudowywany obiekt zachował fragmenty z IV w. Warto zejść po schodach przed chórem, by zobaczyć kryptę z pozostałościami mozaikowej posadzki z X w. W krużgankach świątyni mieści się Museo Dantesco (Via Alighieri) z kolekcją malarstwa, rzeźb z brązu i innych pamiątek związanych z artystą.

Starożytne Paestum, o godzinę drogi autobusem z Salerno, rozciąga się na rozległej nizinie na skraju Piana del Sele. Paestum, czy też Posejdonię, założyli Grecy z Sybaris w VI w. p.n.e.; w 273 r. p.n.e. osadę skolonizowali Rzymianie, którzy zmienili jej nazwę.

Kataklizmy, nawiedzające miasto aż do IX w. (przede wszystkim epidemie malarii oraz najazdy Saracenów), zdziesiątkowały ludność. Opuściła ona w końcu nieprzychylne miejsce, które z czasem pokrył gęsty las. Ślady miasta odkryto dopiero w XVIII w. podczas budowy drogi. Dziś jest to pustynne miejsce pełne bezkształtnych ruin („niewymownie wspaniałe”, jak stwierdził Shelley).

Tylko trzy świątynie ze złocistego kamienia pozostały w miarę nienaruszone i należą do najlepiej zachowanych doryckich budowli sakralnych w Europie. W najlepszym stanie przetrwała świątynia Neptuna z 450 r. p.n.e., brak jej jedynie dachu i kilku ścian wewnętrznych. Z sanktuarium Hery, wzniesionego mniej więcej sto lat wcześniej, zachowały się podwójne rzędy kolumn, a świątynia Ceres (na północnym krańcu miasta) funkcjonowała przez pewien czas jako kościół chrześcijański.

Obecnie świątynie poddawane są pracom konserwacyjnym i zamknięte dla zwiedzających, można jednak z daleka ocenić ich wielkość i doskonałe proporcje. Najgorzej prezentuje się okolica forum - pusta przestrzeń otoczona rumowiskiem ze śladami fundamentów.

W znakomitym muzeum są eksponowane greckie i rzymskie znaleziska z Paestum i okolicy. Na wprost wejścia umieszczono wspaniałe wazy z brązu (hydriae), wykonane w VI w. Uwieczniono na nich sylwetki baranów, lwów i sfinksów. Nieco dalej można obejrzeć kolejne przedmioty z brązu - lśniące hełmy, napierśniki i nagolenniki.

Koniecznie trzeba zobaczyć greckie malowidła nagrobne.

Leżąca przy cyplu półwyspu Sorrentine Capri (Cápri), była od wieków najchętniej odwiedzanym zakątkiem Zatoki Neapolitańskiej. Dziś opinie o Capri są różne. Zgoda panuje jedynie co do tego, że to piękne miejsce zrujnowali turyści i wysokie ceny...

W czasach rzymskich cesarz August schronił się na tej pięknej skalistej wyspie przed obowiązkami urzędu. Tyberiusz przeniósł na nią stolicę cesarstwa i do śmierci w 37 r. pławił się w bogactwie, otaczając się cennymi przedmiotami zrabowanymi w różnych krainach. Po opuszczeniu przez Rzymian, Capri pozostawała dość zaniedbana aż do początku XIX w., kiedy odkryto Lazurową Grotę.

Niezwykły krajobraz wysp przyciągał artystów i pisarzy, a także rosnące rzesze turystów. Capri szczególnie upodobali sobie Anglicy: bywali tu David Herbert Lawrence i George Bernard Shaw, a Graham Greene i Gracie Fields mieli nawet domy na wyspie. Na Capri zawitał Lenin po fiasku rewolucji 1905 r.

Wyspa jest zatłoczona do tego stopnia, że w lipcu, sierpniu i we wszystkie letnie weekendy lepiej się na nią nie wybierać. Doniesienia o jej ciężkim stanie są jednak zdecydowanie przesadzone. Ischia jest także zatłoczona, a Procida dużo mniej atrakcyjna. Trudno byłoby znaleźć drugie miejsce o równie pięknych widokach jak na Capri. Ceny wcale nie są wyższe niż w innych dużych włoskich kąpieliskach. Stosunkowo niedrogie i komfortowe kwatery można znaleźć w Anacapri. Poza tym nie trzeba nocować na wyspie, wystarczy ją zwiedzić w ramach jednodniowej wycieczki.

Republika Włoska - Repubblica Italiana - zajmuje 301,3 tys. km kw. powierzchni, ma ponad 57 mln ludności. Obejmuje południowy fragment kontynentu europejskiego, cały Półwysep Apeniński i przyległe wyspy. Do Włoch należy także mała enklawa Campione w Szwajcarii. Na terytorium Włoch są dwa państwa: San Marino i Watykan. Administracyjnie Włochy dzielą się na 20 autonomicznych regionów i 94 prowincje. Geograficznie na: kontynentalną północ, półwysep - Włochy środkowe i południowe, oraz wyspy. Włochy oferują gościom niezwykle zróżnicowane krajobrazy: od Alp, z najwyższym szczytem Europy, Mont Blanc (4807 m n.p.m.), Dolomitów i Apeninów, po doliny rzek oraz 7,5 tys. kilometrów linii brzegowej pięciu mórz. W kraju tym jest wiele czynnych oraz wygasłych wulkanów, m.in. najwyższy w Europie - Etna (3323 m n.p.m.) i sławny Wezuwiusz (1277 m n.p.m.). Do wypoczynku zachęcają ogromne, głębokie jeziora tektoniczno-polodowcowe, m.in. Como, Garda, Lugano oraz piękne wyspy, a wśród nich tak sławne, jak Capri, Sardynia, Sycylia.
Włochy od wieków stanowią centrum kultury i sztuki europejskiej. Miłośnicy architektury znajdą we Włoszech tysiące budowli reprezentujących niemal wszystkie style i epoki, a wśród nich etruskie grobowce, greckie świątynie Agrigento, normańskie katedry Cefalú i Palermo, rzymskie Koloseum, Forum Romanum i najwspanialsze w świecie gmachy renesansu. W muzeach i galeriach można podziwiać nieprzebrane bogactwo rzeźb - od dzieł antycznych mistrzów greckich i rzymskich poprzez średniowieczne, renesansowe (rodzina Pisanów, Donatello, Michał Anioł, Benvenuto Cellini), barokowe, klasycystyczne (z najwybitniejszym artystą Antonio Canovą), po współczesne. Malarstwo Italii to historia sztuki europejskiej: od fresków w etruskich grobowcach, rzymskich pałacach i willach oraz świątyniach po obrazy szkół malarskich takich jak: florencka, wenecka, umbryjska, parmeńska, sieneńska, z dziesiątkami nazwisk mistrzów zajmujących czołowe miejsce w podręcznikach historii sztuki. A przecież jest jeszcze grafika i rysunek, dzieła sztuki z terakoty, arcydzieła renesansowych złotników, ceramika w muzeach i galeriach tak sławnych, jak m.in. florenckie: Galleria Uffizi, dell'Accademia i Palazzo Pitti, weneckie: Pałac Dożów i Galleria dell'Accademia, Muzea Watykańskie. Warte uwagi są niezwykle piękne, unikalne miasta: Florencja, Neapol, Piza, Rzym, Siena, Wenecja. Włochy to jedna ze światowych potęg winiarskich, znana także ze smacznej i różnorodnej kuchni. Smakosze nie wyjadą z tego kraju rozczarowani, jeżeli przedłożą dobrze zastawiony stół nad plażę, narty czy zwiedzanie.

Niezmiennie piękna Sardynia
Druga co do wielkości wyspa na Morzu Śródziemnym jest miejscem, które można polecić indywidualistom. Czarujące są miejscowe krajobrazy: malownicze, skaliste zatoczki z pięknymi, piaszczystymi plażami, niezwykłe formacje granitowych bloków, lasy dębów korkowych i urokliwe osady. Sardynia pozostaje oazą słońca, operującego przez 3000 godzin w roku na spokojnych, piaszczystych plażach - jednym słowem wymarzonym miejscem na urlop!

 

Costa Rei
10-kilometrowa piaszczysta plaża na południowo-wschodnim wybrzeżu, urozmaicona skałami i malowniczymi zatokami. Dodatkowego uroku dodają góry Sarrabus i zatoka Golfo di Carbonara z kryształowo czystą wodą.

Cala Gonone
Dawna osada rybacka jest obecnie popularnym kurortem z portem jachtowym, barami, restauracjami i butikami. W porcie można wykupić wycieczkę do najpiękniejszych plaż i grot w okolicy.

Porto Cervo
Komercyjne serce Costa Smeralda (Szmaragdowego Wybrzeża). Fascynujący morski brzeg ze wspaniałymi plażami i romantycznymi zatokami. 18-dołkowe pole golfowe w odległości ok. 8 km.

Badesi
Położone nad zatoką Golfo dell'Asinara, ok. 2 km od morza. Od Badesi Mare piaszczysta plaża rozciąga się na odcinku 8 km, od Isola Rossa na północy po Castelsardo na południu. Do Olbii ok. 80 km.  

Costa Paradiso
Leży na północnym wybrzeżu. Tu znajduje się duży ośrodek wypoczynkowy z restauracjami i supermarketem. 2 małe piaszczyste plaże i granitowe wybrzeże.

Historia Watykanu sięga IV wieku, kiedy cesarz rzymski przekazał biskupom Rzymu jeden z pałaców. Państwo Kościelne, władane przez papieży, powstało później. Jego powstanie związane było z tzw. donacją Konstantyna, który miał darować papieżom Rzym wraz z okolicami. Państwo to utrzymało się do 1870, kiedy to armia króla Włoch Wiktora Emanuela II włączyła je do powstającego Królestwa Włoch. Papież nie zgodził się z tą decyzją i ogłosił się więźniem Watykanu. Dopiero w 1929 faszystowski rząd włoski Benito Mussoliniego i Stolica Apostolska podpisali tzw. traktaty laterańskie, kończące spór i gwarantujące istnienie państwa Watykańskiego w obrębie pałacu i ogrodów watykańskich.

Początkowo siedzibą papieży nie był sam Watykan lecz Lateran. Watykan był miejscem pielgrzymek do Grobu św. Piotra. Wokół już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa zbudowano klasztory, przytułki i schroniska. Powstały też liczne kramy kupieckie obsługujące podróżujących. Pierwsze umocnienia obejmujące bazylikę św. Piotra i Mauzoleum Hadriana zostały zbudowane podczas pontyfikatu papieża Leona IV pod koniec IX wieku. Watykan stał się miejscem, gdzie papież mógł się schronić przed najeźdźcami. Przeniesienia siedziby papieskiej do Watykanu dokonał Grzegorz XI 17 stycznia 1377 po powrocie z Awinionu, kiedy zastał Pałac Laterański w ruinie. W połowie XV wieku papież Mikołaj V powiększył i upiększył budowle watykańskie, założył również Bibliotekę Watykańską. Jego następcy kontynuowali rozbudowę Watykanu - Sykstus IV wzniósł Kaplicę Sykstyńską (1475-1483), Aleksander IV wybudował wieżę nad kaplicą (Torre del Borgia), Juliusz II natomiast zatrudnił Bramantego do zbudowania nowej Bazyliki św. Piotra.